bakma bakma bana öyle
beni bu hale sen getirdin
şu anda acı hislerimi duymuyorum
şu anda tek hissettigim vucudugumun
soğukluguna karşın elinin sıcaklıgı ve
içimi yakan o gözyaşların…

artık kaçınılmaz sona yaklaştıgımı hissediyorum
ama inan senin ellerinde ölüme gitmek bile güzel
ölüme inad sen yanımdayken,
ölüme çocuklar gibi gidiyorum.
beni o güzel anılarımızla başbaşa bırak
git git artık bırak beni anılarımla
çünkü senin yalnızlıgında en vefalı arkadaştı onlar bana
sen bıraktın onlar hiçbir zaman bırakmadı beni
yeter!ağlamayı da kes artık
ben sulu gözlü insanları sevmem
yeter bu kadar git artık
sana karşı hep dirayetli durdum karşında ezilmedim
şu an kendimi çok aciz hissediyorum
git artık git
bırak ağlanmayı sızlanmayı
sus! sus ne olur konuşma
konuşmak için artık çok geç,
…
bağrma bağırma yardım diye!
ben sensiz zaten hergün ölüyordum
bugün bir kere daha yanlız ölsem farketmez
bak gözlerim kararıyor
karanlıkları görebiliyorum onlar benim en iyi arkadaşlarım
sen yokken hep onlar vardı yanımda
dertleştiğim başımı gözgsüne yasladıgım
o uzun karanlık geceler…
git git artık
konuşamıyorum artık beni yorma
git hemen git hemde arkana bakmadan
ilk günkü gururunla git
bilirsin ben vedalaşmalardan nefret ederim
istemiyorum artık seni yanımda
hemen ama hemen gitmeni istiyorum
sus konuşma duymak istemiyorum
o son sözlerini duymak istemiyorum.
git..
Elveda! Elveda! Elveda!…

(o anda arkasından titreyen bir el kalkar gitme gitme diye
yalandı herşey senin sevginle yaşadım senin sevginle ölüyorum,
ama o çoktan uzaklaşmıştır yanından,arkasından son kez bakar ve
o anda o titrek soluk el düşer ve göz kapakları sanki onun gidişini
görmemek için kapanır…”